Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Παράξενη μέρα η Πρωτομαγιά.
Κουβαλάει μέσα της μια ιστορία βαριά όσο και το αιματοκύλισμα των εργατών στο Σικάγο.
Κουβαλάει μέσα της μια επανάσταση και μια αναγέννηση.
Αυτό δεν είναι όμως κι η άνοιξη;
Μια επανάσταση της ψυχής για να γεμίσεις με χρώματα, μυρωδιές και αισθήσεις;
Μια αναγέννηση στο τέλος της κάθε άνοιξης.
Εκεί που ξαναγεννιέσαι μέσα από τον εαυτό σου. Εκεί που ξυπνάς από τις χειμερίες νάρκες που επέλεξες να ζήσεις.
Θυμάσαι;
Μια επανάσταση και μια αναγέννηση ο Μάιος και μια σταγόνα κόκκινου για να μην ξεχνάμε ποτέ τις θυσίες που έγιναν για εμάς, πριν από εμάς.
Παράξενη μέρα η Πρωτομαγιά.
Κουβαλάει την χαρά και την λύπη μαζί.
Την υπόσχεση και την μνήμη, τις δένει μεταξύ τους και τις οδηγεί να περπατήσουν πλάι πλάι.
Παράξενη μέρα η Πρωτομαγιά κι εγώ στο στεφάνι μου θα βάλω όλους εκείνους που κουβαλάει η ψυχή μου.
Θα το γεμίσω με κίτρινα τριαντάφυλλα και γαρδένιες. Θα το στολίσω με τουλίπες, παιώνιες και φρέζιες. Και κάπου ανάμεσα στα κίτρινα τριαντάφυλλά, θα του αφήσω μια παπαρούνα.
Στην Κέρκυρα θα έβαζαν και μαγιόξυλο, λες να βρω;
Και στην Πόλη σκόρδο για το κακό το μάτι και αγκάθια για να μένουν μακριά οι κακοί.
Αχ και να έφευγαν τόσο εύκολα μακριά μας οι κακοί.
Εγώ όμως θα μείνω σε εκείνη την κόκκινη παπαρούνα. Εκείνη που μου δωσες εσύ..
Να είναι η κόκκινη σταγόνα της μνήμης..
Να είναι πάντα μία, μόνη και ξεχωριστή ανάμεσα στο πλήθος.
Έτοιμη πάντα να επαναστατήσει και να θυσιαστεί για εκείνους που αγάπησε..
