Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν μπορώ άνθρωπε να σου μιλήσω για αγάπη.
Δεν μπορώ να σου μιλήσω ούτε για μια Παρασκευή χαλαρή και άνετη.
Δεν μου βγαίνουν οι λέξεις να σου μιλήσω για την άνοιξη που φεύγει κι αφήνει πίσω της υποσχέσεις για το καλοκαίρι.
Δεν μου βγαίνουν οι λέξεις να σου μιλήσω για έρωτες που έφυγαν κι άλλους που είναι παρόντες.
Σήμερα η λέξη άνθρωπε λέγεται «αποτυχία».
Αποτύχαμε σου λέω.
Κι εγώ, κι εσύ, κι ο δίπλα σου.
Ο καθένας που θα δεις σήμερα γύρω σου είναι ένας αποτυχημένος άνθρωπος.
Σήμερα η λέξη άνθρωπε λέγεται «συνενοχή».
Συνένοχοι σου λέω.
Κι εγώ, κι εσύ, κι ο δίπλα σου.
Ο καθένας που θα δεις σήμερα γύρω σου είναι ένας συνένοχός σου στο έγκλημα που θα ακούσεις να χαρακτηρίζουν σαν «σοκαριστικό» και «απεχθές» και από δίπλα θα έχει την φωτογραφία ενός μικρού κοριτσιού.
Ναι, δεν ξέρω αν το έμαθες, λογικά θα το έχεις μάθει.
Ένα παιδί ακόμα, ούτε το πρώτο, ούτε δυστυχώς το τελευταίο δεν θα ζήσει άλλο ανάμεσά μας.
Να μου πεις τέτοια σκατοκοινωνία που φτιάξαμε, μπορεί να είναι και λύτρωση αυτό.
Ένα παιδί ακόμα, εκεί στα 6 του χρόνια, πριν καν προλάβει να συστηθεί με την ζωή, πριν καν προλάβει να ονειρευτεί και να διεκδικήσει τα όνειρά του, σταμάτησε να υπάρχει.
Δεν μου πάει ρε άνθρωπε η λέξη δολοφονήθηκε.
Δεν μου πάει να σου περιγράψω αυτά που θα δεις σε όλα τα δελτία.
Δεν μπορώ να βάλω στην ίδια πρόταση τις λέξεις «πατέρας», «φόνος», «σκουπίδια», «εξάχρονο παιδί», «παραπληγικό»
Δεν χωράνε στην ίδια πρόταση αυτές οι λέξεις.
Δεν θα έπρεπε να χωράνε.
Κι όμως άνθρωπε, σε αυτή την χαώδη ζωή μας, σε αυτή την ζωή που επιβιώνουμε και ξεχνάμε να ζούμε, να βιώνουμε, να εκπαιδεύουμε ακόμα και να παιδεύουμε λίγο τις ψυχές μας, αυτές οι λέξεις, μπήκαν στην σειρά και μιλάνε για μια πραγματικότητα.
Και τώρα σιωπή.
Σιωπή γιατί οι κατάρες, οι κραυγές και τα κατηγορώ δεν θα φέρουν πίσω το εξάχρονο κοριτσάκι.
Και τώρα σιωπή.
Και πράξεις. Κοίτα γύρω σου, παρατήρησε. Μην κρίνεις μόνο, μην χαζεύεις σαν περαστικός.
Κοίτα σου λέω. Κοίτα πραγματικά. Κοίτα ουσιαστικά. Κι άπλωσε το χέρι.
Άπλωσε το χέρι σου και βοήθα. Τα πάντα μπορείς να τα νικήσεις απλώνοντας το χέρι και δίνοντας αγάπη.
Απλόχερη, ανιδιοτελή, ατελείωτη αγάπη.
Και τώρα σιωπή.
Μόνο για αγκαλιά πιο σφιχτή στα παιδιά σου.
Στα παιδιά.
Γιατί αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα…
