Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Ξέρεις πώς πάει. Έρχεται, με τον αέρα της αυτοπεποίθησης, τα «σωστά» λόγια, εκείνη τη ματιά που μοιάζει να λέει ότι σε έχει ήδη καταλάβει. Και μετά το ρίχνει: «Εγώ δεν μοιάζω με τους άλλους». Κι εκεί, φίλε μου, αν έχεις λίγο μυαλό, ξεκίνα να τρέχεις.
Γιατί όποιος χρειάζεται να το πει, μάλλον μοιάζει. Μάλλον είναι ίδιος, απλώς φοράει καλύτερη μάσκα. Δεν είναι οι λέξεις που σε κερδίζουν, είναι οι πράξεις. Κι αν κάποιος χρειάζεται να σου επισημάνει πόσο διαφορετικός είναι, μάλλον το μόνο που προσπαθεί να καλύψει είναι το πόσο ίδιος είναι με όλους αυτούς που θες να αποφύγεις.
Άκου να σου πω: οι αληθινά διαφορετικοί δεν χρειάζονται δηλώσεις. Δεν έχουν ανάγκη να σου το αποδείξουν, γιατί φαίνεται στον τρόπο που σε κοιτάζουν. Στο πώς μιλάνε μαζί σου, όχι για σένα. Στο πώς σε ακούνε χωρίς να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν.
Αυτοί που «δεν μοιάζουν με τους άλλους» δεν το λένε ποτέ. Το δείχνουν. Το νιώθεις στο πώς σε αγγίζουν, στο πώς μπαίνουν στη ζωή σου χωρίς να απαιτούν χώρο αλλά καταφέρνουν να τον κερδίζουν. Δεν χρειάζονται βαρύγδουπες κουβέντες και μεγάλες υποσχέσεις. Είναι εκεί. Όχι για να διαφέρουν, αλλά για να κάνουν τη διαφορά.
Οπότε, αν ακούσεις ξανά αυτό το «εγώ δεν μοιάζω με τους άλλους», κάνε τη χάρη στον εαυτό σου. Μην το πιστέψεις. Μάζεψε το μυαλό και την καρδιά σου, κι άνοιξε βήμα. Γιατί η πραγματική διαφορά δεν χρειάζεται ταμπέλες. Είναι εκεί, σιωπηλή, αλλά πανίσχυρη. Και αξίζει να τη βρεις, χωρίς να ψάχνεις ανάμεσα σε μάσκες.
