Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Δεν θέλω κάποιον απλά για να γεμίζω τις σιωπές μου. Δεν θέλω έναν άνθρωπο να στέκεται δίπλα μου σαν σκιά, χωρίς να έχει ουσία. Δεν χρειάζομαι κάποιον να μου προσφέρει το ελάχιστο και να περιμένει να είμαι ευχαριστημένη. Δεν είμαι εδώ για να συμβιβάζομαι. Δεν είμαι εδώ για να αποδεχτώ το “αρκετά καλό” επειδή έτσι κάνουν όλοι.
Η ζωή μου δεν είναι κενό που περιμένει να γεμίσει από έναν οποιονδήποτε. Είναι γεμάτη από εμένα, από τη δύναμή μου, από όσα έχω παλέψει για να χτίσω. Αν έρθει κάποιος, θέλω να είναι γιατί μπορεί να σταθεί δίπλα μου, όχι γιατί βρήκε μια θέση κενή.
Δεν με ενδιαφέρει να έχω σχέση για να δείχνω ότι “έχω κάποιον”. Δεν είμαι από αυτούς που κυνηγούν επιβεβαίωση μέσα από έναν τίτλο. Θέλω έναν άνθρωπο που να βλέπει το βάθος μου και να αντέχει να το κοιτάξει. Που δεν τρομάζει από τη δύναμή μου, αλλά την σέβεται. Αν δεν μπορείς να δεις την αξία μου, καλύτερα να σταθείς στο περιθώριο. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή μου για ημίμετρα.
Δεν θέλω ανθρώπους που φοράνε μάσκες. Που κρύβονται πίσω από δικαιολογίες και φόβους. Αν δεν μπορείς να είσαι αληθινός, τότε δεν έχεις καμία θέση εδώ. Δεν έχω χρόνο για παιχνίδια, ούτε για ψεύτικες υποσχέσεις. Θέλω κάποιον που να μπορεί να αντέξει την αλήθεια, που να την αγκαλιάζει όπως είναι.
Η ζωή είναι πολύ μικρή για σχέσεις που σε καταπιέζουν, που σε μειώνουν. Και εγώ; Ξέρω την αξία μου. Ξέρω τι φέρνω στο τραπέζι και δεν δέχομαι τίποτα λιγότερο. Αν δεν μπορείς να σταθείς ισότιμα δίπλα μου, τότε απλώς μην έρθεις.
Θέλω κάποιον που να μπαίνει στη ζωή μου σαν επιλογή, όχι σαν απόδραση από τη μοναξιά. Να μένει γιατί το αξίζει, όχι γιατί φοβάται να φύγει. Θέλω μια σχέση που να είναι συνεργασία, όχι δεκανίκι. Κάτι που να με ανεβάζει, όχι να με τραβάει πίσω.
Γι’ αυτό σου το λέω ξεκάθαρα: δεν θέλω κάποιον απλά για να έχω κάποιον. Αν δεν είσαι έτοιμος να σταθείς δίπλα μου όπως πρέπει, τότε καλύτερα να μην πλησιάσεις καθόλου.
