Γράφει η Εύα Καρρά
Πιο εύκολα απ’ όσο θα περίμενα. Πιο εύκολα απ’ όσο σου άξιζε, κι απ’ όσο μας άξιζε. Δεν πάλεψες, δεν αναρωτήθηκες, δεν προσπάθησες. Μας άφησες εκεί, στο κενό, σαν να μην υπήρξαμε ποτέ. Σαν όλα όσα μοιραστήκαμε να ήταν απλώς ένα λάθος, μια παρτίδα που βαρέθηκες να παίξεις.
Προσπαθώ να καταλάβω. Ήταν αλήθεια ποτέ για σένα; Ή ήμασταν απλώς ένας σταθμός, κάτι προσωρινό, κάτι που ήξερες από την αρχή πως δεν θα κρατήσει; Ξέρεις τι με πονάει περισσότερο; Όχι ότι έφυγες. Αλλά ότι δεν δίστασες. Ότι δεν γύρισες να κοιτάξεις πίσω. Ότι εμείς, αυτό που ήμασταν, δεν σήμαινε αρκετά για να κάνεις δεύτερες σκέψεις.
Σε κοιτάζω τώρα από μακριά, και βλέπω έναν άνθρωπο που έτρεξε να ξεφύγει. Από τι όμως; Από εμάς; Από τις ευθύνες; Ή από τον εαυτό σου; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι, όταν κάτι αξίζει, μένεις. Παλεύεις. Κι αν τελικά δεν μπορείς, τουλάχιστον έχεις προσπαθήσει.
Εσύ, όμως, μας παράτησες. Πολύ εύκολα. Σαν να ήταν πιο απλό να αφήσεις παρά να μείνεις. Και ίσως, για σένα, να ήταν. Ίσως για σένα, να ήμασταν απλώς μια στιγμή που έπρεπε να τελειώσει. Αλλά για μένα;
Εμείς δεν τελειώσαμε έτσι απλά. Δεν γίναμε «τίποτα». Μας έδωσα περισσότερη αξία απ’ όση έδωσες εσύ. Και αυτό πονάει, ναι. Αλλά ταυτόχρονα μου δίνει δύναμη. Γιατί ξέρω πως εγώ προσπάθησα. Και το δικό σου «εύκολα» δεν λέει τίποτα για μένα. Λέει τα πάντα για σένα.
Θα προχωρήσω. Όχι γιατί δεν πονάει, αλλά γιατί ξέρω ότι μπορώ. Κι εσύ; Εσύ απλώς θα θυμάσαι πως μας άφησες, πολύ εύκολα. Και αυτό, ίσως, να είναι το μόνο που θα σε βαραίνει στο τέλος.
