Γράφει η Αργυροπούλου Ναταλία
Το ήξερα. Το ένιωσα από την πρώτη στιγμή που σε είδα να μπαίνεις ξανά στη ζωή μου. Δεν ήρθες για να μείνεις. Δεν ήρθες γιατί σου έλειψα ή γιατί κάτι μέσα σου σε τράβηξε πίσω. Ήρθες για να πάρεις τη ρεβάνς σου.
Ήταν το βλέμμα σου που σε πρόδωσε. Αυτό το βλέμμα που άλλοτε έσταζε λαχτάρα, τώρα ήταν γεμάτο υπολογισμό. Δεν υπήρχε εκείνη η φωτιά που κάποτε με έκανε να νιώθω πως ο κόσμος σταματούσε όταν με κοιτούσες. Υπήρχε μόνο ένα ψυχρό σχέδιο που περίμενε να εκτελεστεί.
Μπήκες ξανά, με όμορφα λόγια και υποσχέσεις. Ξετύλιξες αναμνήσεις και συναισθήματα που ήξερες πως δεν είχα θάψει ακόμα. Με άφησες να πιστέψω, έστω και για λίγο, πως ίσως αυτή τη φορά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Αλλά όχι. Δεν ήρθες για να μείνεις. Ήρθες για να δεις αν ακόμα μπορώ να σε αγαπώ όπως παλιά. Για να νιώσεις ξανά τη δύναμη που σου έδινε η εξουσία που είχες πάνω μου. Για να με δεις να γίνομαι πάλι εκείνη που ήμουν πριν καταρρεύσω.
Και μετά, έφυγες. Ήσυχα, αθόρυβα, όπως ακριβώς ήρθες. Χωρίς εξηγήσεις, χωρίς καν να κοιτάξεις πίσω. Σαν να πήρες αυτό που ήθελες, τη δικαίωση που αναζητούσες, και μετά εξαφανίστηκες.
Μα ξέρεις κάτι; Αυτή τη φορά δεν πονάει τόσο. Γιατί πλέον ξέρω. Ξέρω πως ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι εκδίκησης. Δεν είναι ρεβάνς. Κι αν ήρθες για να νιώσεις ότι κέρδισες, σου χαρίζω τη νίκη. Γιατί εγώ δεν χρειάζομαι πια τίποτα από εσένα.
Ήρθες, πήρες, κι έφυγες. Και τώρα, εγώ μένω. Όχι σπασμένη, όχι θυμωμένη, αλλά ελεύθερη. Ελεύθερη από σένα, ελεύθερη από ό,τι νόμιζα ότι χρειαζόμουν. Και αυτή, φίλε μου, είναι η μόνη ρεβάνς που μετράει.
