Γράφει η Ρόη Καπετάνου
Ο έρωτας δεν μετριέται από τις λέξεις. Δεν μετριέται από τα «σ’ αγαπώ», ούτε από τα δώρα και τις υποσχέσεις. Μετριέται στη στιγμή που πρέπει να φύγεις. Στην απόφαση να αφήσεις πίσω κάτι που κάποτε ήταν όλος σου ο κόσμος.
Γιατί, ξέρεις, ο αληθινός έρωτας δεν είναι απλώς μια ιστορία γεμάτη πάθος και ορμή. Είναι ρίζες που σε κρατούν στη θέση σου, κι αλυσίδες που δεν θέλεις να σπάσεις. Είναι οι στιγμές που σε έκαναν να νιώσεις κάτι βαθύ, κάτι που δεν μπορούσες να περιγράψεις. Κι όταν φτάνει η στιγμή να αποχωρήσεις, αυτό το «κάτι» είναι που σε κρατά πίσω.
Αν έφυγες εύκολα, τότε δεν ήταν αληθινός έρωτας. Ήταν ένας πόθος, μια αυταπάτη, ένα «μπορεί» που ποτέ δεν έγινε «σίγουρα». Γιατί ο αληθινός έρωτας σε κυνηγά. Σε κάνει να αμφιβάλλεις για την απόφασή σου, να γυρίζεις πίσω ξανά και ξανά, ακόμα κι αν ξέρεις πως πρέπει να τελειώσει.
Κι όταν τελικά φύγεις, γιατί μερικές φορές πρέπει να φύγεις, δεν είναι ποτέ εύκολο. Δεν υπάρχει τίποτα «εύκολο» στο να εγκαταλείπεις ένα κομμάτι του εαυτού σου. Είναι πόνος, είναι δάκρυα που δεν αφήνεις να τρέξουν μπροστά σε κανέναν, είναι το κενό που αφήνεις πίσω σου και νιώθεις να σε ακολουθεί παντού.
Οι άνθρωποι λένε πως ο έρωτας είναι απόφαση. Εγώ θα σου πω πως ο έρωτας είναι πόλεμος. Είναι η μάχη που δίνεις με την καρδιά σου για να αποφασίσεις αν θα μείνεις ή αν θα φύγεις. Και το πόσο ερωτεύτηκες φαίνεται πάντα από το πόσο πάλεψες πριν κάνεις το τελευταίο βήμα.
Αν έφυγες και δεν γύρισες ούτε μια φορά να κοιτάξεις πίσω, τότε ίσως δεν ερωτεύτηκες ποτέ στ’ αλήθεια. Γιατί ο έρωτας δεν τελειώνει τόσο απλά. Δεν σβήνει με μια λέξη, ούτε κλείνει με μια πόρτα που κλείνει πίσω σου. Σε ακολουθεί, σε στοιχειώνει, σου θυμίζει πως κάποτε, σε μια άλλη ζωή, υπήρξε κάτι που έκανε την καρδιά σου να χτυπά διαφορετικά.
Κι έτσι κρίνεται. Όχι από το πώς άρχισε, αλλά από το πώς τελείωσε. Και κυρίως, από το αν άντεξες να φύγεις.
