Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Ας άφηνες τουλάχιστον κάτι καλό να θυμάμαι από εσένα. Μια στιγμή, ένα βλέμμα, μια λέξη που να μην πονάει. Όχι για να σε συγχωρέσω, όχι για να σβήσω όσα έγιναν, αλλά για να μην έχω μόνο πληγές να κουβαλάω.
Γιατί ξέρεις, οι άνθρωποι που φεύγουν αφήνουν πίσω τους μνήμες. Και οι μνήμες, όταν είναι καλές, είναι σαν μικρές αγκαλιές που ζεσταίνουν τις κρύες νύχτες. Αλλά εσύ; Εσύ άφησες μονάχα σκιές. Σκιές που σέρνω μαζί μου, προσπαθώντας να θυμηθώ γιατί κάποτε πίστεψα σε εμάς.
Ας είχες πει κάτι στο τέλος που να μην πληγώνει. Κάτι που να δίνει νόημα σε όσα περάσαμε. Ας είχες αφήσει μια ανάμνηση που να αξίζει. Γιατί τώρα το μόνο που μένει είναι ένα κενό. Ένα κενό που προσπαθώ να γεμίσω με τη δική μου δύναμη.
Δεν ζητάω να γυρίσεις. Δεν ζητάω να διορθώσεις τίποτα. Ζητάω μόνο να είχες αφήσει κάτι καλό. Μια απόδειξη ότι άξιζε, έστω για λίγο, να σε έχω στη ζωή μου. Αλλά ίσως αυτή είναι η αλήθεια: δεν άξιζες ποτέ.
Κι εγώ; Εγώ συνεχίζω. Γιατί ακόμα και οι πληγές, ακόμα και οι σκιές, με έκαναν πιο δυνατή. Και τώρα ξέρω πως δεν χρειάζομαι τίποτα από εσένα για να θυμάμαι ποια είμαι.
