Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Η ζωή δεν είναι υπόσχεση. Δεν είναι το «θα» που ελπίζεις να έρθει, ούτε το «ήταν» που θρηνείς επειδή χάθηκε. Είναι αυτό που έχεις τώρα, αυτή τη στιγμή. Κι αν δεν το καταλάβεις, αν δεν το πιάσεις γερά, θα χαθεί κι αυτό. Είναι οι άνθρωποι που λες σήμερα «καλημέρα»..
Ο μέλλοντας είναι το πιο μεγάλο ψέμα. «Θα το κάνω αύριο», «θα αλλάξω», «θα ζήσω». Θα, θα, θα… Όλα μοιάζουν εύκολα όταν τα αναβάλλεις. Μα ξέρεις τι; Το αύριο δεν είναι σίγουρο. Και το «θα» σου μπορεί να μείνει απλώς μια σκέψη που ποτέ δεν έγινε πράξη.
Ο αόριστος, πάλι, είναι ο δεσμοφύλακάς σου. «Ήταν ωραία», «ήμουν ευτυχισμένος», «είχα τα πάντα». Κοιτάς πίσω, πονάς για όσα έφυγαν και ξεχνάς να δεις τι υπάρχει μπροστά. Είναι σαν να παλεύεις να γυρίσεις τον χρόνο πίσω, ενώ η ζωή σου τρέχει προς τα μπρος.
Και ο παρατατικός; Είναι η παγίδα του συμβιβασμού. «Προσπαθούσα», «ήθελα», «περίμενα». Λόγια που σε κρατούν μισό, χωρίς να τολμάς να γίνεις ολόκληρος. Είναι η συνήθεια να ζεις σε παρελθοντικές προσπάθειες, ενώ το παρόν σου σε περιμένει να ξυπνήσεις.
Μα η ζωή; Η ζωή είναι στον ενεστώτα. Είναι το «ζω», το «αγαπώ», το «κάνω τώρα». Είναι οι άνθρωποι που επέλεξες να υπάρχουν γύρω σου. Είναι αυτό που νιώθεις όταν αφήνεις πίσω τα «ίσως» και τα «αν». Είναι το τώρα που σε καλεί να του δώσεις σημασία.
Άσε τα «θα», τα «ήταν» και τα «ήθελα». Μην αφήνεις τη ζωή σου να ξεγλιστράει σε χρόνους που δεν υπάρχουν. Δώσε στη στιγμή σου την αξία που της αξίζει. Γιατί η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που επιλέγεις να ζεις… εδώ, τώρα, αληθινά.
