Γράφει ο Πάνος Θεοδώρου
Μην βιαστείς να με καταδικάσεις. Μην με δεις σαν τον τύπο που ήρθε να κάνει τα εύκολα δύσκολα. Γύρισα, ναι. Αλλά όχι για να σκάψω παλιές πληγές. Ούτε για να σου ρίξω στάχτη στα μάτια. Γύρισα γιατί κάτι μέσα μου δεν με άφησε ποτέ να φύγω πραγματικά.
Δεν ήρθα να σε αναστατώσω. Δεν ήρθα να σου κλέψω την ησυχία που ίσως βρήκες χωρίς εμένα. Αλλά ξέρεις τι; Δεν μπορούσα να το αφήσω έτσι. Δεν μπορούσα να ζήσω με τα “αν”. Με τα “τι θα γινόταν αν είχαμε μια ακόμα ευκαιρία”. Με τα “αν είπαμε όλα όσα έπρεπε”.
Μπορεί να με σκέφτεσαι σαν τον τύπο που επιστρέφει για να σε ρίξει ξανά κάτω. Αλλά δεν είναι έτσι. Δεν γύρισα για να παίξω. Γύρισα γιατί δεν ξέρω πώς να πάω παρακάτω αν δεν μάθω αν υπάρχει ακόμα κάτι εδώ.
Ναι, ξέρω. Μπορεί να με μισήσεις γι’ αυτό. Μπορεί να πεις ότι σε αναστατώνω χωρίς λόγο. Αλλά αν δεν το έκανα, αν δεν ερχόμουν, θα ήμουν το μεγαλύτερο ψέμα του εαυτού μου.
Δεν γύρισα για να κλέψω κάτι από σένα. Γύρισα για να δώσω μια τελευταία ευκαιρία σε κάτι που, κατά βάθος, πιστεύω ότι δεν τελείωσε ποτέ. Και αν δεν τη θες, θα φύγω. Αλλά πρώτα, πες μου. Κι αν δεν γύρισα για να σε πληγώσω, τι κάνουμε τώρα;
