Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Το μυαλό είναι άγρυπνος φρουρός. Μετράει, ζυγίζει, υπολογίζει. Πόσα έδωσες; Πόσα πήρες πίσω; Σου αξίζει ή όχι; Κρατάει σκορ και σε βάζει να παίζεις ένα παιχνίδι που δεν έχει νικητή. Σου λέει να περιμένεις, να σκέφτεσαι, να κρατάς αποστάσεις. Σε φυλακίζει μέσα σε λογικές που ποτέ δεν άγγιξαν την ψυχή σου.
Αλλά η καρδιά; Η καρδιά είναι αλήτισσα. Δεν μετράει, δεν λογαριάζει, δεν περιμένει. Παίρνει φόρα και πέφτει. Σε ρίχνει με ορμή σε ό,τι σε κάνει να νιώθεις ζωντανός. Δεν την ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, δεν την απασχολεί αν πονέσεις. Γιατί αυτή ξέρει το μυστικό: ότι αξίζει να ζήσεις, ακόμα κι αν καταστραφείς.
Και κάπου εκεί, το μυαλό αρχίζει να μιλάει. “Πρόσεχε,” σου λέει. “Μην δίνεσαι τόσο. Μην ρισκάρεις.” Και όσο το ακούς, τόσο η καρδιά σου σωπαίνει. Οι αριθμοί αρχίζουν να νικάνε το πάθος. Κι αυτό είναι το λάθος. Γιατί όσο μετράει το μυαλό, η καρδιά μένει πίσω. Και αυτό που θα μπορούσε να είναι ένας ολόκληρος κόσμος, γίνεται απλά μια χαμένη ευκαιρία.
Ο έρωτας, η ζωή, οι στιγμές που αξίζουν, δεν χωράνε σε υπολογισμούς. Είναι οι τρελές αποφάσεις, τα «ναι» που φωνάζεις πριν σκεφτείς, τα «σ’ αγαπώ» που λέγονται στο απόλυτο χάος. Αυτά που το μυαλό απορρίπτει, αλλά η καρδιά διεκδικεί.
Οπότε, άκου. Σταμάτα να μετράς. Σταμάτα να υπολογίζεις τι αξίζει και τι όχι. Ζήσε όπως νιώθεις, όχι όπως σκέφτεσαι. Γιατί στο τέλος, το μυαλό σου θα έχει όλους τους αριθμούς, αλλά η καρδιά σου θα έχει τις στιγμές. Και αυτές, φίλε μου, είναι το μόνο που έχει σημασία.
