Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν αρκεί να θέλεις. Η επιθυμία από μόνη της είναι μια σκιά, μια σκέψη που παραμένει κρυμμένη στα βάθη του μυαλού σου. Γιατί, αν δεν ζητήσεις, αν δεν τολμήσεις να πεις «είμαι εδώ, το θέλω», τότε το πιο όμορφο όνειρο μένει απλώς μια φαντασίωση.
Σκέφτομαι όλα αυτά που δεν ζήτησες. Αυτά που άφησες να περάσουν, που φοβήθηκες να διεκδικήσεις. Ήσουν εκεί, τόσο κοντά, αλλά πάντα κρατούσες μια απόσταση. Πάντα περίμενες κάτι ή κάποιον άλλο να κάνει το πρώτο βήμα. Κι όμως, η ζωή δεν περιμένει. Η ζωή δεν χαρίζεται σε αυτούς που φοβούνται να ρισκάρουν.
Το να θέλεις δεν είναι αρκετό.
Χρειάζεται θάρρος. Θάρρος να πεις δυνατά αυτό που νιώθεις, να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια και να του δείξεις ότι είσαι εκεί. Δεν αρκεί να ελπίζεις ότι ο άλλος θα καταλάβει. Πρέπει να το ζητήσεις. Πρέπει να παλέψεις γι’ αυτό.
Αυτά που δεν ζήτησες, έμειναν ανείπωτα.
Και ό,τι μένει ανείπωτο, χάνεται. Χάνεται στις σιωπές, στις παύσεις, στις στιγμές που δεν γίνονται ποτέ πράξεις. Δεν είναι ότι δεν άξιζες. Είναι ότι δεν το διεκδίκησες. Δεν έδειξες ότι το θέλεις αρκετά.
Κι εγώ;
Κι εγώ ήμουν εκεί. Περίμενα να τολμήσεις, να πεις αυτό που ήξερα ότι ένιωθες. Περίμενα το βήμα σου, τη λέξη σου, την πράξη που θα με έκανε να μείνω. Αλλά δεν ήρθε ποτέ. Και έτσι, όλα όσα μπορούσαμε να είμαστε έμειναν στο «σχεδόν».
Δεν σου δίνεται κάτι επειδή το αξίζεις.
Σου δίνεται επειδή το ζητάς, επειδή το απαιτείς, επειδή το διεκδικείς. Η ζωή, ο έρωτας, οι στιγμές δεν χαρίζονται στους διστακτικούς. Χαρίζονται σε εκείνους που τολμούν. Σε εκείνους που ρισκάρουν ακόμα και την απόρριψη, μόνο και μόνο για να πουν «το προσπάθησα».
Αυτά που δεν ζήτησες, αυτά που δεν διεκδίκησες, είναι αυτά που δεν θα σου δοθούν ποτέ.
Και αυτό, ίσως, είναι το μεγαλύτερο μάθημα. Ότι δεν αρκεί να θέλεις. Πρέπει να κάνεις το βήμα, να αφήσεις πίσω τον φόβο, να πεις «είμαι εδώ και το αξίζω».
Γιατί η ζωή δεν περιμένει. Ούτε οι άνθρωποι. Και ό,τι δεν ζήτησες σήμερα, αύριο μπορεί να μην υπάρχει πια.
