Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Ξέρεις, πάντα υπάρχει ένας άνθρωπος που σου παίρνει περισσότερο χώρο απ’ όσο θα έπρεπε. Ένας άνθρωπος που δεν φέρνει μαζί του μόνο τον εαυτό του, αλλά κι έναν τεράστιο εγωισμό που απλώνεται, γεμίζει κάθε κενό, σπρώχνει τα δικά σου «θέλω» και σε αφήνει στρυμωγμένο στη γωνία. Κι όμως, μένεις.
Γιατί τον αγαπάς. Τον αγαπάς περισσότερο απ’ όσο αγαπάς τον δικό σου χώρο, τη δική σου ελευθερία, τον δικό σου εγωισμό. Του κάνεις χώρο, μετακινείς τα όριά σου, τα όνειρά σου, τα «φτάνει πια» σου. Και κάθε φορά που σου λέει «εγώ έτσι είμαι», κουνάς το κεφάλι και σκέφτεσαι: «Εντάξει, ας κάνω λίγο ακόμα χώρο.»
Αλλά πόσο χώρο να κάνω πια;
Έχω αδειάσει το δωμάτιο, έχω βγάλει τα έπιπλα, έχω αφήσει μόνο τους τέσσερις τοίχους και εσένα στη μέση. Και εσύ; Δεν σε νοιάζει. Σου αρκεί που έχεις χώρο. Ο δικός μου δεν σε ενδιαφέρει. Ούτε αν χρειάζομαι κι εγώ λίγο οξυγόνο, λίγο φως, λίγη ησυχία.
Ο εγωισμός σου είναι η σκιά σου. Δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Και κάθε φορά που πας να μου δώσεις λίγη προσοχή, εκείνος έρχεται μπροστά. Σου ψιθυρίζει πως «δεν χρειάζεται να κάνεις πίσω, εκείνη θα προσαρμοστεί.» Κι εγώ; Τι να κάνω; Προσαρμόζομαι.
Αλλά μέχρι πότε;
Γιατί, ξέρεις, η αγάπη δεν είναι χώρος που καταλαμβάνεις. Δεν είναι κάτι που σου παραδίδεται άνευ όρων, χωρίς να δώσεις κι εσύ κάτι πίσω. Δεν είναι ένα παιχνίδι όπου ο ένας κερδίζει χώρο και ο άλλος χάνει τον δικό του. Η αγάπη είναι συμβίωση. Είναι να κάνεις λίγο πιο πέρα, για να αναπνέουμε και οι δύο.
Όμως εσύ δεν το βλέπεις έτσι. Ο εγωισμός σου δεν σου αφήνει περιθώρια. Σε έχει πείσει ότι ο κόσμος σου ανήκει και πως όποιος σε αγαπά, οφείλει να το αποδεχτεί. Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν χωράς εσύ κι ο εγωισμός σου στο ίδιο δωμάτιο με μένα. Και, αν συνεχίσεις έτσι, στο τέλος δεν θα χωρέσει κανένας από τους δυο μας.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι μονοπώλιο.
Δεν είναι ένας να κυριαρχεί και ο άλλος να υποχωρεί. Είναι να βρίσκουμε τη χρυσή τομή. Να υποχωρώ εγώ, να υποχωρείς κι εσύ. Να κάνουμε χώρο, μαζί. Αν όμως εγώ αδειάζω τα πάντα κι εσύ απλώς γεμίζεις, τότε δεν είναι αγάπη. Είναι μονόδρομος. Κι εγώ δεν θέλω να ζω σε μονόδρομους. Θέλω να περπατάμε παρέα.
Πόσο χώρο να κάνω πια;
Κι αν κάνω κι άλλο, εσύ τι θα κάνεις; Θα το εκτιμήσεις; Θα το δεις; Ή θα ζητήσεις κι άλλο; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο πως, αν συνεχίσεις έτσι, μια μέρα δεν θα μείνω πουθενά. Θα φύγω. Και τότε, να δω αν ο εγωισμός σου θα σου κάνει παρέα.
Γιατί, ξέρεις, ο έρωτας είναι για δύο. Κι όταν ένας από τους δύο γεμίζει τον χώρο με τα δικά του, ο άλλος απλώς… εξαφανίζεται. Πρόσεξε, λοιπόν. Γιατί όταν κάνω το τελευταίο βήμα πίσω, δεν θα υπάρχει πια χώρος για μας.
