Γράφει η Κική Γ.
Κάποια στιγμή, το τοπίο ξεκαθαρίζει, και το μυαλό είναι πια σε θέση να σκεφτεί και να αποφασίσει σωστά, χωρίς να ακολουθεί τυφλά ό,τι προστάζει η καρδιά. Όταν ο σύντροφος φροντίζει μόνος του να γκρεμίσει την εικόνα του, τα πράγματα απλοποιούνται.
Γνωρίζεις έναν άνθρωπο, ξεκινά μια σχέση με κάποια δεδομένα, και αυτή χτίζεται μέρα με τη μέρα. Όταν όμως ο ίδιος αποδομεί την εικόνα του, λοξοκοιτά και μπαίνει και τρίτο πρόσωπο στη μέση, τότε, αργά ή γρήγορα, αλλάζουν οι σταθερές. Ξεσκεπάζεται η αλήθεια και έρχεται η ώρα της απόφασης.
Περνά η καψούρα, περνά η περίοδος χάριτος, και έρχεται το ξενέρωμα. Δεν γίνεται ο ένας από τους δύο να μην περνά καλά. Δεν γίνεται η σχέση αυτή να είναι ένα θέατρο του παραλόγου. Χαλάει η μαγεία, παύει ο θαυμασμός. Κόβεται βίαια ο δρόμος που αποφασίσαμε να πορευτούμε μαζί.
Απληστία; Εγωισμός; Επιβεβαίωση; Όπως και να έχει, εγώ δεν χωράω πια. Από όπου περισσεύω, μαζεύω την αξιοπρέπειά μου και αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά, όπως ήρθα.
Εγώ αναγκάστηκα να φύγω· εγώ δεν σε αντικατέστησα με κάποιον άλλο. Η απόφασή μου ήταν μονόδρομος. Κάποια πράγματα ούτε συγχωρούνται ούτε ξεχνιούνται.
Ζήσε απλά με την επιλογή σου ή το λάθος σου. Είμαι πολύ εντάξει και με τον εαυτό μου και μαζί σου. Αυτή είναι η διαφορά μας!
