Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Δεν είχε ποτέ μεγάλες απαιτήσεις από τους άλλους. Μόνο από τον εαυτό της.
Σ’ αυτόν εξαντλούσε την αυστηρότητά της. Τον έκρινε, τον δίκαζε, τον τιμωρούσε. Στους άλλους έψαχνε την απλότητα· έτσι ένιωθε απλή, κι ας ανέβαινε ένα βουνό την ημέρα. Ήξερε πως δεν υπάρχουν υπεράνθρωποι, κι ας ήταν τέρμα ονειροπόλα.
Περπατώντας τη ζωή, έναν άνθρωπο έψαχνε, να την αποδεχτεί και να την αγαπήσει γι’ αυτό ακριβώς που είναι.
Έναν που να δει με αγάπη όλες της τις αδυναμίες, την αμηχανία της όταν θα καταφέρει να δει πιο βαθιά στην ψυχή της και τα κρυμμένα της. Να λατρέψει τη φλυαρία της και τις στιγμές που νιώθει ντροπαλή.
Ήθελε να καταλάβει την οργή και το παράπονό της όταν ένιωθε αδικημένη.
Το πείσμα της να κρατήσει ψηλά τις αξίες της, σ’ έναν κόσμο που πουλάει το συναίσθημα με χαρακτηριστική ευκολία. Τον τρόπο που αγαπάει· αχ, πόσο υπέροχα ξέρει να αγαπάει. Να φροντίζει, να νοιάζεται, να αφοσιώνεται, να ζει για το χαμόγελο του ανθρώπου της.
Τα σπασμένα της κομμάτια δεν τα κολλούσε, τα πέταγε.
Ερχόταν πάντα με καθαρή ψυχή, ολόκληρη. Έτσι ακριβώς όπως ήθελε να αγαπηθεί. Ένας άνθρωπος ολόκληρος, γιατί και την ολότητα του άλλου ήθελε να αγαπήσει. Να καταλάβει, να μην κρίνει. Να συγχωρέσει. Να πάρει και να δώσει. Να αγκαλιάσει, να χαϊδέψει, να προστατεύσει, να δοθεί ολοκληρωτικά.
Μέσα σ’ έναν κόσμο με τόσο θόρυβο, διψά για την ησυχία που μαζί θα γεννήσουν.
Μία λυτρωτική ησυχία που και οι δύο θα είναι πάντα εκεί, κρατώντας ο ένας τον άλλον μέσα στην καρδιά του, κάτω από το δέρμα του. Αφήνοντας ο ένας τη ζωή του στα χέρια του άλλου, γιατί θα ξέρει πως μόνο εκεί θα είναι ασφαλής.
Είναι ευλογία να βρεις κάποιον να σε αγαπήσει γι’ αυτό ακριβώς που είσαι και όχι γι’ αυτό που θέλουν τα δικά τους μάτια να δουν ή να βολευτούν σε ό,τι τους εξυπηρετεί.
Είσαι ολόκληρη, και σου αξίζει να αγαπηθείς για όλους σου τους θησαυρούς. Ακόμα και για αυτούς που είναι θαμμένοι σε σεντούκια. Οι θησαυροί δεν είναι ποτέ σκουπίδια. Ό,τι βίωσες καθορίζει αυτό ακριβώς που είσαι σήμερα.
Είσαι ολόκληρη ένας θησαυρός! Αυτό να το θυμάσαι!
