Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Να ζεις τη ζωή σου όσο πιο αθόρυβα μπορείς, διάβασα κάπου.
Ε όχι! Όχι, όχι, όχι!
Ήρθα στον κόσμο αυτό με ένα κλάμα δυνατό! Τρόμαξε η μάνα μου όταν με άκουσε λίγα δευτερόλεπτα μετά την πρώτη μου ανάσα.
Γιατί να σιωπήσω μετά;
Φώναζα στην αυλή του σχολείου να κερδίσει το παιχνίδι η ομάδα μου. Γιατί πρέπει να σταματήσω να στηρίζω δυνατά τους γύρω μου;
Τραγούδησα δυνατά τους έρωτες της εφηβείας μου. Γιατί πρέπει πια βουβά να τους πονάω; Γιατί πρέπει να έχω αξιοπρέπεια μπροστά τους;
Ούρλιαξα στον πρώτο μου χαμό μπας και μ’ακούσει ο Θεός και τον γυρίσει πίσω. Κανείς δεν άκουσε, μα σίγουρα άκουσε εκείνος.
Δεν θέλω να ζω τη ζωή μου αθόρυβα!
Θέλω να κάνω φασαρία!
Θέλω να μιλάω δυνατά, να τραγουδάω δυνατά, να διεκδικώ δυνατά, να αγαπάω δυνατά, να μισώ δυνατά, να παλεύω δυνατά!
Ζήσε δυνατά! Τόσο δυνατά που να σ’ακούσουν τ’αστέρια!
Μια φορά περνάς από αυτόν τον κόσμο!
Δείξε πως πέρασες από αυτόν τον κόσμο όχι έτσι απλά, ήρεμα και αθόρυβα.
Δείξε πως πέρασες από αυτόν τον κόσμο και τα σάρωσες όλα με τη δύναμή σου, τη φωνή σου, την ύπαρξή σου!
Κάνε τόσο θόρυβο που να σ’ακούσουν τ’αστέρια!
Κάνε τόσο θόρυβο ώστε να σε ακούσεις ΕΣΥ!
