Γράφει η Λέλα Μάνου
Μιλάω με την Κορίνα για έρωτες αμοιβαίους, γενναίους και ενίοτε… καταστροφικούς.
“Το ζουζούνι”, λέει, “πάει προς το φως ακόμα κι αν ξέρει πως θα καεί”.
Γελάω, ίσως και λίγο πικρά, όμως ξέρω πως είναι μια αλήθεια αυτή.
Μια αλήθεια από τις πιο.. αληθινές!
Κι εγώ έτσι σε κοιτάω και δεν μπορώ να αντισταθώ.
Ξέρω από την αρχή το τέλος.
Βλέπω τον γκρεμό μπροστά μου και γελάω.
Γελάω γιατί με κάνεις ξανά κοριτσάκι.
Ξανά;
Με κάνεις κοριτσάκι για πρώτη φορά.
Δεν μετριέται ο έρωτας μάτια μου.
Δεν έχει πολύ ή λίγο. Δεν έχει για τόσο, για όσο ή για πάντα.
Δεν έχει μονάδα μέτρησης και σύγκρισης γιατί κάθε ένας έρωτας που θα ζήσεις δεν έχει τίποτα κοινό με τον προηγούμενο.
Σε κοιτάω και ξέρω πως θα είναι μια καταστροφή αυτός ο έρωτας.
Βλέπω τα σημάδια και τα αγγίζω ένα ένα.
Δεν καίγομαι, δεν σε καίω.
Σε απολαμβάνω. Σε γεύομαι. Σου παραδίνομαι.
Σε χαϊδεύω, σε φιλάω, αφήνω το άρωμά μου στο δέρμα σου για να μην σου λείπω όταν είμαι μακριά.
Ή μήπως για να σου λείπω και να σε βασανίζω;
Ποιος ξέρει…
Σου χαμογελάω, σε πλησιάζω και ξέρω πια πως είσαι ο προορισμος μου.
Κι ας έχασα πολλές φορές το δρόμο μέχρι να σε βρω.
Σημασία έχει, πως τολμήσαμε και το ζήσαμε..
