Γράφει η Πράξια Αρέστη
Εμένα δε με ένοιαζε ποτέ ο κόσμος. Δε με ένοιαζε να δει κανείς την ευτυχία μου. Ούτε ήμουν πρόθυμη ποτέ να τη μοιραστώ μαζί του. Αντίθετα, ήθελα να κρατώ τις πιο όμορφες στιγμές μόνο για μένα. Στον κόσμο δείχνω μόνο ό,τι θέλω να δείξω. Ένα πορτρέτο που κανείς δεν μπορεί να δει την πραγματική ζωή πίσω από αυτό. Μια ζωή που δεν είναι τέλεια, όμως, είναι ήρεμη, γιατί ακριβώς σταμάτησα να θέλω να είναι τέλεια και να θέλω να δείχνω ότι είναι εδώ και καιρό.
Δεν υπάρχουν τέλειες ζωές και τέλειοι άνθρωποι. Υπάρχουν μόνο τέλεια ψέματα και τέλειες εικόνες για τα κοινωνικά δίκτυα.
Εμένα δε με ένοιαζε ποτέ να μοιραστώ τον έρωτα μας με κανέναν. Με ένοιαζε το φεγγάρι να είναι εκεί για να μου θυμίζει ότι λάμπει ακόμα και όταν δεν είναι ολόκληρο (τέλειο). Με ένοιαζαν τα άστρα να είναι εκεί για να σου δείχνω πάντα το δικό μου. Με ένοιαζες εσύ, και το “εμείς” που ήθελα να φυλάξω μακριά από τον κόσμο, που δε θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει το αληθινό.
Εμένα δε με ένοιαζε να έχω τίποτα από όλα αυτά που απέκτησα όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είχα τίποτα όταν ξεκίνησα και δε φοβάμαι να τα χάσω ξανά όλα. Κι αυτή είναι η ευτυχία της ελευθερίας. Να μη δένεσαι με πράγματα και να μη βολεύεσαι σε ξένους τόπους. Εξάλλου, δεν τα ένιωθα και ποτέ δικά μου. Δική μου είναι η θάλασσα, ο ουρανός, το γιασεμί στην παλιά γειτονιά μου, η αγκαλιά σου και όλα όσα νιώθω. Αυτά είναι ολοδικά μου και αν τα χάσω, θα χάσω τον εαυτό μου.
Εσύ, το φεγγάρι, η θάλασσα και τα αστέρια… μια στιγμή που θα ζει πάντα μέσα μου χωρίς να χρειάζεται καμιά φωτογραφία.
