Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Σε λιμάνια, σταθμούς και αεροδρόμια υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες… Πίσω από κάθε ταξίδι κρύβεται μια λαχτάρα, μια νοσταλγία, ένας αποχωρισμός, μια καινούργια αρχή. Συναισθήματα που μόνο εκεί θα νιώσεις, όταν βλέπεις ανθρώπους που είναι σημαντικοί για σένα να ταξιδεύουν μακριά σου και τα χιλιόμετρα να σας χωρίζουν.
Πάντα κάτι αφήνουμε πίσω μας. Άλλοι την οικογένειά μας, άλλοι τους φίλους μας, άλλοι τη ζωή μας ολόκληρη και άλλοι την ψυχή μας. Γιατί φεύγοντας από κάπου, πάντα μένει ένα κομμάτι του εαυτού σου πίσω, που ανήκει σε κάποιον. Και εσύ κουβαλάς μέσα σου μέρη, ανθρώπους και γνώριμες μυρωδιές που σε ξεσηκώνουν, αγγίζουν την καρδιά σου και σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, όσο ζωντανά είναι και τα συναισθήματά σου.
Η φυγή μας δεν είναι πάντα θέμα επιλογής. Κάποιες φορές είναι αναγκαστική και αναπόφευκτη, ίσως και στάση ζωής και αντίστασης απέναντι στο τετριμμένο και τη ρουτίνα, καμιά φορά απέναντι και στη μοίρα μας την ίδια. Σημασία έχει τι κουβαλάμε μέσα μας, πού πάμε, για πόσο και κυρίως αν έχουμε εισιτήριο επιστροφής, για το κομμάτι του εαυτού μας που μένει πίσω.
