Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Θέλω να μεθύσουμε ένα βράδυ και να πούμε αλήθειες που νηφάλιοι δεν καταφέραμε να πούμε ποτέ.
Πώς θα ήταν γαμώτο, αν βρισκόμασταν τυχαία ένα βράδυ κάπου, έτσι τυχαία, έτσι σε διαφορετικές παρέες.
Να πιούμε τα ποτά μας, ενώ καθόμαστε απέναντι. Να ακούσουμε τα τραγούδια που κάποτε με πάθος αφιέρωνε ο ένας τον άλλον.
Να κοιτιόμαστε έτσι στα κλεφτά. Να μην καταλάβει κανείς.
Ούτε καν ο ένας για τον άλλον. Και όταν έρθει το ξημέρωμα να βγούμε από το μαγαζί, να μου αρπάξεις στο χέρι, χωρίς να μιλήσεις και να καταλήξουμε σε ένα παγκάκι στην παραλία. Με δυο μπύρες, ήρεμοι, χαλαροί και να τα πούμε όλα. Μεθυσμένοι, κουρασμένοι, και να πούμε όλα όσα δεν καταφέραμε να πούμε πότε νηφάλιοι. Θες από εγωισμό; Θες από άγχος; Θες από ντροπή; Να πούμε όλα όσα κρατήσαμε στην ψυχή μας. Όλα εκείνα τα παράπονα που κάψανε την ψυχή μας.
Όλα εκείνα τα θέλω που θάψαμε για να μην πιέσει ο ένας τον άλλον. Να κλάψουμε, αλλά να είμαστε αγκαλιά. Να γελάσουμε όπως παλιά, να αδειάσουμε τις δυο ψυχές μας που χάθηκαν τόσο άδικα μέσα στη δίνη της ζωής. Και που ξέρεις; Ίσως αν μεθύσουμε να ξαναγνωριστούμε και να το πάρουμε πάλι από την αρχή.
